InfoE-mailExhibitions
VLADIMIR MARCOVIC (ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ)
ΕΠΙΖΗΝ

25/2 - 14/3 1998
RELICS GALLERY
ΛΑΣΣΑΝΗ 3 / 226-506
ΔΕ, ΤΕ, ΣΑ 9.30 - 14.30 ΤΡ, ΠΕ, ΠΑ 9.30 - 14.00, 17.00 - 20.30



Ο Vladimir Markovic είναι γιουγκοσλάβος και ζει στη Γαλλία εδώ και δώδεκα χρόνια. Από τη στιγμή της αναχώρησής του από το Βελιγράδι, το 1979, μέσω Πράγας για τη σχολή κινηματογράφου, η φωτογραφία έγινε γι' αυτόν λόγος ύπαρξης.
Οι εικόνες που αποτύπωσε γύρω από τα παριζιάνικα παλαιοπωλεία, άλλοτε τραγικές, άλλοτε ρομαντικές ή γελοίες, πηγάζουν ίσως από ένα υποσυνείδητο σπαραγμένο από τα γεγονότα που συγκλόνισαν τη χώρα του, και εκφράζουν, καθ' όλη τη διαδρομή της αναζήτησής του, αυτό το μικρό αλλά ουσιώδες συμπλήρωμα ψυχής.
Οι κούκλες που μας παρουσιάζει είναι σαν στιγμές ζωής καθηλωμένες σ'ένα παρελθόν το οποίο θα μπορούσε να ερμηνεύσει τις χειρονομίες αυτές, το θυμικό καθώς και τον απροσδιόριστο εσωτερικό διάλογο που φωλίαζει στην παιδική μας ηλικία: Η παιδική ηλικία όμως φεύγει, ενώ οι κούκλες μένουν. Άλλοτε παρατημένες σε μια γωνιά και γερασμένες από το διάβα του χρόνου και άλλοτε πάλι με έντονα τα σημάδια της κακομεταχείρισης επάνω τους.
Ορισμένες από τις Επιζώσες είναι κούκλες συλλεκτικές, ντυμένες με ένα παλιό, φθαρμένο από τη χρήση πλεκτό, αποκεφαλισμένες, γυμνές, ξεμαλλιασμένες, με σπασμένες αρθρώσεις και με μαύρες τρύπες στις θέσεις των ματιών. Κάποιες άλλες, καλύτερα διατηρημένες, ταλαντεύονται νωχελικά και μοιάζουν να προκαλούν ένα τάγμα από στρατιωτάκια.
Σε άλλο σημείο, δεκάδες κεφάλια περιμένουν υπομονετικά σ'ένα πανέρι να αντικαταστήσουν εκείνες που έχουν υποφέρει από την υπερβολική αγάπη ή από την αδεξιότητα του ιδιοκτήτη τους.
Οι κούκλες δεν αναμοχλεύουν το παρελθόν. Η ζωή τους, αποκρυσταλλωμένη στο φιλμ, πηγάζει από αλλού: από το υπερβαθύ αυτό βλέμμα, τη στάση, τα ίχνη που άφησε επάνω τους ο άνθρωπος, από την εξαρθρωμένη κατάσταση και μια άθλια ζωή που έρχεται να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο το θλιβερό εφήμερο των βιωμάτων τους.
Σήμερα η καλλιτεχνική φωτογραφία διαφοροποιείται όλο και περισσότερο από αυτό που γνωρίζουμε ως συρροή εικόνων. Στιγμές συλλογισμού, διαίσθηση απελευθερωμένη, σκέψη συγκροτημένη, συναισθήματα που εκφράζονται μέσα από εικόνες, τώρα όσο ποτέ άλλοτε, παίρνουν τη μόνιμη θέση τους μέσα σ'αυτές τις σκηνές της ζωής του χθες, του σήμερα και του αύριο, αποτυπώνοντας για μας το εφήμερο της καθημερινότητας που συχνά μας διαφεύγει. Από την εικόνα αυτή που φυλακίζεται μέσα στο πλαίσιό της, δραπετεύουν ζώνες σκιάς ή φωτός που οριοθετούν την ίδια την καθημερινή ζωή. Μια στιγμιαία ανάπαυλα σ'αυτό θα μας επιτρέψει να αγγίξουμε το όραμα που κάποτε, για μια στιγμή, νιώσαμε φευγαλέα.

Christine Puyo

Προηγούμενη έκθεσηΕπόμενη έκθεση