InfoE-mailExhibitions
DOMINIQUE BLAISE (ΓΑΛΛΙΑ)
OI KΑΡΕΚΛΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ / ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

ΟΙ ΚΑΡΕΚΛΕΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ / ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΓΑΛΛΙΚΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΜΟΥΣΕΙΟ DESIGN ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ 43 / 263-043
ΔΕ-ΤΕ 9.30 - 14.00, 17.30 - 20.30
ΤΡ, ΠΕ, ΠΑ 9.30 - 14.30
ΣΑ 9.30 - 14.3022.



Tρυκ / τα πρώτα χρόνια

Ο Dominique Blaise δουλεύει με αντικείμενα του χώρου, όπως κάνουν και οι ζογκλέρ ή οι ακροβάτες που ισορροπούν σε τεντωμένο σχοινί. Προσπαθεί, όπως και αυτοί, να βάλει τρικλοποδιά στη βαρύτητα και, πριν από όλα, στο χώρο για να μπορέσει τελικά να συμπαρασύρει και το χρόνο. Ειδικεύεται στα έπιπλα όπως αυτοί ειδικεύονται στα πιάτα που γυρίζουν πάνω σε λεπτούς άξονες ή στο ποδήλατο με τη μια ρόδα. Το πρώτο του αγαπημένο αντικείμενο ήταν το βιβλίο αλλά πολύ γρήγορα το άφησε για να ασχοληθεί με την καρέκλα, κάτι σοβαρό, πιστό, χωρίς απρόβλεπτες εκπλήξεις (αν εξαιρέσουμε κάποια άσχημα αστεία του βωβού κινηματογράφου). Ανταλλάσσοντας, λοιπόν, το εγχειρίδιο με τον πιστό αυτό υπηρέτη της έδρας μας, τα θεαματικά του εγχειρήματα πήραν σάρκα και οστά μέσα από το παιχνίδι με τη δική μας σάρκα, με τα δικά μας οστά, με την άνετη ορθογωνικότητά μας ως αντάλλαγμα για μία έλλειψη βαρύτητας αντάξια του δρόμου των αστεριών, ελλείψει αστρικότητας. Το βιβλίο μας δίνει τη δυνατότητα να κρατήσουμε τον κόσμο στα χέρια μας. Με τα έπιπλα, ο κόσμος αυτός αρχίζει να πηγαίνει πέρα-δώθε. Το ανοικτό όριο που χωρίζει την ισορροπία από την ανισορροπία είναι ο τόπος όπου ο επισκέπτης βυθίζεται στην αγαλλίαση μιας διαρκούς παραδοξότητας. Οι διατάξεις με τις καρέκλες και οι παραλλαγές τους με τα τραπέζια και τα σερβίτσια είναι το ντελίριο που κυριεύει τις οικιακές μας αναφορές. Για τους ψυχολόγους η καρέκλα συμβολίζει το σπίτι μας , δηλαδή το αποκούμπι και την ξεκούραση, ενώ για τους ανθρωπολόγους τη μόνιμη εγκατάσταση , το χώρο και τα χαρακτηριστικά του. Η απελπιστική ευτέλεια του αντικειμένου εξιδανικεύεται αυτόματα από τη στιγμή που παίρνουμε θέση . Σαν άλλος Frank Gehry, ο Dominique Blaise είναι υπεύθυνος όχι για την δίαρρηξη του κύβου της σύγχρονης αρχιτεκτονικής που δραπετεύει από τα παράθυρα του σπιτιού του αλλά για την δίαρρηξη στις κουζίνες μας που χωρίζουν και γίνονται σαλόνια του αστικού περίγυρου. Εδώ χωρούν τα πάντα, από τα ειδικά καθίσματα για τη γονυκλισία στις καθολικές εκκλησίες ως τις τηλεοράσεις. Η καρέκλα όμως, παρόλο το βάρος της ρεαλιστικής της μετριότητας, είναι παράλληλα και ένα αισθητικό αντικείμενο το οποίο παρακολουθούμε βήμα προς βήμα στην πορεία της ιστορίας της τέχνης. Στα events του George Brecht, για να περιοριστούμε στους σύγχρονους, βλέπουμε ότι στην καρέκλα ενυπάρχει επίσης και ολόκληρη η διάσταση του αιωρούμενου χρόνου, του χρόνου της αναμονής και της θεατρικότητας. Ο Joseph Kosuth τη θεωρεί ουδέτερο αντικείμενο και δείγμα προς επίδειξη, εμπνεόμενος προφανώς από τον τρόπο με τον οποίο τη χρησιμοποιεί ο Wittgenstein στο έργο του. Για τον Dominique Blaise οι καρέκλες ορίζονται με βάση και τις δύο αυτές συντεταγμένες. Για τις καρέκλες των πρώτων χρόνων η αισθητική τονίζεται μέσα από τη διάταξη. Η υπέρβαση της ευστάθειάς τους, που τους στερεί τη λειτουργικότητα, επιτρέπει στο design να ξεπροβάλει γυμνό. Υπήρξαν ποτέ πολυθρόνες χαμηλότερες από τις πολυθρόνες του κλαμπ στο Σεράγεβο; Υπήρξαν ποτέ καρέκλες πλαστικότερες από τις πλαστικές του Μπουένος Άιρες;

Claire Peillod / 1995 [απόσπασμα]

To έργο του Dominique Blaise αποτελείται κυρίως από γλυπτά, δημιουργίες in situ και φωτογραφίες που συσχετίζουν ορισμένα από τα πιο κοινά οικιακά αντικείμενα, κυρίως τραπέζια και καρέκλες.
Κάθε δουλειά του είναι ένα σύνολο ερωτημάτων που απευθύνουν στο εκάστοτε αντικείμενο τροποποιήσεις του περιβάλλοντος πλαισίου, διάφορα εφέ του χώρου, πραγματικές ισορροπίες, δημιουργικά παιχνίδια και παιχνίδια αναπαράστασης με κατάληξη κάποια συχνά παράδοξα αποτελέσματα-παγίδες της αντίληψης.
Τα περισσότερα από τα γλυπτά και τα in situ αποδίδονται μέσα από μια συγκεκριμένη διάταξη. Τα έργα του ατελιέ προσιδιάζουν στην ανθρώπινη κλίμακα, ενώ τα in situ μπορούν να είναι και μεγάλων διαστάσεων.
Οι φωτογραφίες συνδυάζουν τις διατάξεις με κάποια τεχνάσματα οπτικής γωνίας ή εκτύπωσης (ανατροπές, αντιστροφές, ανορθώσεις ...), στοχεύοντας παράλληλα σε μία σχετική φωτογραφική ουδετερότητα μέσα από τον κατευθείαν φωτισμό και την υψηλή ευκρίνεια.

Ο Dominique Blaise γεννήθηκε στο Πο της Γαλλίας το 1943. Σήμερα διδάσκει το μάθημα της τέχνης στη Σχολή Αρχιτεκτονικής της Λυών. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 εκθέτει σε τακτά χρονικά διαστήματα τόσο στη Γαλλία όσο και στο εξωτερικό, με τα έργα του να εκπροσωπούνται σε όλες τις γνωστές συλλογές της Λυών και της γαλλικής περιφέρειας που φέρει το όνομα του Ροδανού (Ρον).

Προηγούμενη έκθεσηΕπόμενη έκθεση