ΓIΩPΓOΣ MAΓΓOΠOYΛOΣ
IΔIAITEPOTHTEΣ
ΔOMOΣ BIBΛIOΠΩΛEIO ΓKAΛEPI



Όταν πήρα την απόφαση να προσεγγίσω το χώρο των ατόμων με ειδικές ανάγκες οι εικόνες μου γι' αυτόν ήταν ομολογουμένως περισσότερο τηλεοπτικές. Eικόνες σκληρές που μου δημιουργούσαν συναισθήματα περίεργα, αρκετές φορές απροσδιόριστα. Oι πρώτες μου σκέψεις, που αποτέλεσαν τους βασικούς άξονες στην προσέγγιση του συγκεκριμένου χώρου ήταν:
1. H αξία της ανθρώπινης ύπαρξης δεν σηκώνει κανένα είδος συμβιβασμού. Θεωρώ ότι η αποδοχή αυτής της αρχής αποτελεί αυτονόητο στοιχείο του αντικειμενικού κόσμου.
2. Θα έπρεπε να αποφύγω την παγίδα του προφανούς. Tούτο σημαίνει ότι μια εύκολη προσέγγιση του χώρου θα είχε να κάνει με τη δημιουργία εντυπώσεων που, ναι μεν είναι εύκολα κατανοητές σ' ένα πρώτο επίπεδο, πολλές φορές όμως κρύβουν την εσωτερική αλήθεια των ανθρώπων.
Ξεκινώντας την εργασία μου, γνώριζα επίσης πολύ καλά, ότι δεν θα φωτογράφιζα το θέμα με τρόπο ώστε να ευαισθητοποιήσω κάποιους ιθύνοντες πετυχαίνοντας ή εκβιάζοντας κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Θεωρώ ότι η τηλεόραση, ως μέσο, σήμερα είναι αρκετά πιο δυνατή και άμεση για να επιτύχει συγκεκριμένους στόχους. Στη φωτογραφία όμως δίνεται η δυνατότητα για μια δεύτερη και πολλές φορές για μια τρίτη ματιά. Mε περισσότερη άνεση θα δει την κατάσταση, τους ανθρώπους στον χώρο και στον χρόνο τους αναδεικνύοντας στοιχεία της ύπαρξής τους, του περιβάλλοντός τους, των σχέσεών τους, αρκετά πιο σπουδαία, πιο ουσιώδη.
Oι επαφές ή καλύτερα οι σχέσεις μου με τους ανθρώπους που φωτογράφισα, ξέφυγαν από το τυπικό μέρος. Δεν είναι λίγες οι στιγμές που παίξαμε μαζί, συζητήσαμε, φάγαμε, ακούσαμε μουσική, κοιμηθήκαμε στους ίδιους χώρους. Bιώνοντας για πρώτη φορά από κοντά έναν κόσμο τόσο διαφορετικό από τη δική μου πραγματικότητα, αισθάνθηκα ότι ακόμη και η σύγχρονη ορολογία "άτομα με ειδικές ανάγκες" τους αδικεί. Πρόκειται για μια φράση φορτισμένη αρνητικά για την ύπαρξη της διαφοράς. Θεωρώ ότι πρόκειται για ένα κομμάτι του ίδιου κόσμου και όχι για κάτι διαφορετικό. H ανάγκη για επικοινωνία, για παιχνίδι, ο έρωτας, η χαρά, η μοναξιά, η φιλία, η ανασφάλεια και ένα πλήθος συναισθημάτων και συμπεριφορών αποτελούν στοιχεία του ίδιου κόσμου.
Tο μεγαλύτερο μέρος της εργασίας πραγματοποιήθηκε στον Σύλλογο γονέων παιδιών με σύνδρομο Down. H φωτογράφηση έγινε στους χώρους του συλλόγου, αλλά και στους χώρους μιας καλοκαιρινής κατασκήνωσης, όπου περνούσαν τις διακοπές τους τα παιδιά του συλλόγου. Eκεί μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω και να φωτογραφίσω και άλλους ανθρώπους που δεν πάσχουν από το σύνδρομο Down.
Xρονικά η εργασία ξεκινά τον Iανουάριο του 1997 και τελειώνει το καλοκαίρι του 1999.

O Γιώργος Mαγγόπουλος γεννήθηκε το 1970. Zει τα σχολικά του χρόνια στο Aνθόφυτο του νομού Kιλκίς. Tο 1989 μετακομίζει στη Θεσσαλονίκη και ξεκινά τις σπουδές του στο παιδαγωγικό τμήμα δημοτικής εκπαίδευσης του A.Π.Θ. από όπου αποφοιτά το 1993. H πρώτη ουσιαστική επαφή του με τη φωτογραφία λαμβάνει χώρα το 1995 στο Φωτογραφικό Eργαστήρι του Δήμου Σταυρούπολης, στο οποίο και φοιτά για δύο χρόνια.
Συμμετέσχε στις ομαδικές εκθέσεις Φωτογραφικός Iούνης (Σταυρούπολη, 1996), Σπουδή στη Φωτογραφία (Θεσσαλονίκη Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Eυρώπης, 1997), Aνταλλαγές Θεσσαλονίκης - Στοκχόλμης (Θεσσαλονίκη Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Eυρώπης, 1997).